Ամուսինս ողջ օրը քնած է, ոչ աշխատում է, ոչ էլ մտածում է աշխատելու մասին․ մտածում էի գոնե ծնունդիս համար մի բան կանի, բայց սխալվեցի

Ամուսինս արդեն մեկ տարուց ավելի է՝ չի կարողանում աշխատանք գտնել։ Եթե որևէ մեկը նման իրավիճակում է եղել, կհասկանա: Մնացած բոլորի համար կփորձեմ ավելի մանրամասն պատմել, միաժամանակ կբարձրաձայնեմ: Վերջերս դարձա 44 տարեկան։ Ես այլևս երիտասարդ չեմ, դա ընդունում եմ։ Բայց դեռ այնքան էլ ծեր չեմ: Ավելին, ես վատ սովորություններ չունեմ և ժամանակ առ ժամանակ փորձում եմ մարզվել։

Զորիկը՝ ամուսինս, 46 տարեկան է։ Ժամանակին նա աշխատել է արդյունաբերության ոլորտում։ Ծանր աշխատանք է եղել, բայց նրան վճարել են ժամանակին և բոնուսներով։ Եթե հիշում եք, թե ինչպես էր 30 տարի առաջ, ապա դա պարզապես հիասքանչ էր: Բայց հետո գործարանը պարտքերի տակ ընկավ, իշխանությունները չհա  մարձակվեցին կրճատել նրանց աշխատավարձերը, ուստի ստիպված եղան մի

շարք կրճատումներ անել։ Որի տակ ընկավ ամուսինս:Եթե մինչև այս պահը ամեն ինչ վատ լիներ, ինձ համար ավելի հեշտ կլիներ։ Ինձ համար դա նշան կլիներ, որ ժամանակն է, որ մենք բաժանվենք, բայց ոչ, ապրել ենք միայն սիրով։ Ուստի ես շատ չտխրեցի, երբ իմացա այս լուրը։ Փառք Աստծո, որ մասնագիտությունս թույլ է տալիս պահել երկուսիս էլ: Սկզբում նա շրջում էր քաղաքում և աշխատանք փնտրում։

Օգնության համար դիմել է ընկերներին, նախկին գործընկերներին, անգամ դասընկերներին, իսկ երեկոները կես դրույքով աշխատում էր որպես անհատ վարորդ, այսինքն՝ տաքսու վարորդ էր։ Բայց մի երկու ամիս հետո պարզ դարձավ, որ նա իր պրոֆիլով աշխատանք չի գտնի։ Տարիքն այն չէ, որ կարելի լինի զրոյից վերապատրաստվել, իսկ վեց ամսով կամ մեկ տարով ուրիշ քաղաք գնալը, չգիտեմ, տարօրինակ է։ Մենք երեխաներ չունենք, բայց ամուսնությունը բավականին ամուր էր։

Մյուս կողմից, մենք չափահաս ենք և հասկանում ենք, թե ինչով կավարտվի այդ ամենը։ Մյուս կողմից, ես ոչ մի տեղ տեղափոխվելու մտադրություն չունեմ։Հիմա նա մնում է տանը և պարզապես պառկում բազմոցին:Երբեմն ես նրան որոշակի գումար էի տալիս, որպեսզի նա կարողանա դուրս գալ քաղաք, շրջել և ուտելիք գնել։ Նա լավ է պատրաստում: Սակայն ժամանակի ընթացքում նա նույնիսկ դադարեց դա անել։Իսկ

օրերս դարձա 44 տարեկան։ Ոչ թե տարեդարձ, այլ ընդհանրապես տոն։ Հենց դրանից առաջ ամուսինս մի քանի օրով ինչ-որ տեղ անհետացավ։ Ինձ նվերներ պետք չեն, բայց գոնե ինչ-որ նորմալ վերաբերմունք կարելի է ցուցաբերել կնոջ նկատմամբ։ Աշխատանքի վայրում ինձ շնորհավորեցին, դրա համար տորթ գնեցին և մնացած ամեն ինչ։ Զվարճալի էր և ինչ-որ կերպ ջերմ: Նրանք նույնիսկ ինձ մի փոքրիկ նվեր

տվեցին և լրացուցիչ հանգստյան օր, հաճելի էր: Կարող եմ ասել, որ թռել եմ տուն։ Սուպերմարկետում ես վերցրեցի էլ ավելի համեղ մթերքներ, հազիվ քարշ տվեցի պայուսակներս, բացեցի մուտքի դուռը և..Ինձ նայում էր անծանոթ մարդու դժգոհ դեմքը։ Ոչ, դա իմ ամուսինն էր, բայց այդ պահին ես նրան չճանաչեցի։ Ինչ-որ ապ ատիա, ագ րեսիա՝ միախառնված դժ գոհությամբ։ Պարզվեց, որ նա փող չունի, և այն,

ինչ ես թողել էի, քամին տարել էր սեղանի տակ: Նա ամբողջ օրը սոված էր եղել, իսկ հիմա դժգոհում էր իմ համեղ ուտելիքներով լի փաթեթներից։ Ակնհայտ է, որ նա մոռացել է իմ արձակուրդի մասին։Ես ուզում եմ ամուսնալ ուծության հայց ներկայացնել: Ես հոգնել եմ: Ես ու նա միասին ենք արդեն 10 տարի։ Հիմա, երբ նա դարձել է անպետք բեռ, ես չեմ ուզում այդ բեռը տանել իմ ուսերին։ Թող անի այն, ինչ ուզում է և ինձ չի հետաքրքրում, թե ուրիշներն ինչ կասեն իմ մասին։ Այլևս չեմ կարող այսպես ապրել։Նյութը հրապարակման պատրաստեց news520media.com կայքը։