Ամուսինս սի րուհի ունի, բայց ես շարունակում եմ մնալ նրա կողքին․ Խնդրում եմ ինձ մի մե ղադրեք

Ամեն գիշեր հանդիպում եմ ամուսնուս, դուռը բացում նրա առաջ, հողաթափեր եմ տալիս։ Սպասում եմ, որ փոխվի, ձեռքերը լվանա ու գա խոհանոց ընթրելու։ Ես նրան ուտելիք եմ մատուցում, թարմ թեյ եմ պատրաստում և լսում, թե ինչպես է նա խոսում աշխատանքի մասին, թե ինչպես է նա պատասխանել իր ղեկավարին և իր տեղը դրել գործընկերոջը։ Ամեն անգամ ուզում եմ ամբողջ ճշմարտությունը լցնել նրա վրա, ասել, որ ես ամեն ինչ գիտեմ։ Բայց ես ինձ զսպում եմ։ Մենք երեխաներ ունենք. ամեն ինչ նրանց համար է…

Այնուհետև մաքրում եմ սեղանն ու լվանում ամանները, հաջորդ օրը նախաճաշ եմ պատրաստում ու մաքուր խոհանոցում նստում սեղանի մոտ՝ չնչին ցանկություն չունենալով գնալ այն սենյակ, որտեղ ամուսինս է։ Ես չեմ ուզում նրան տեսնել կամ լսել:Ամեն ինչ սկսվեց այն օրը, երբ որոշեցի անակնկալ մատուցել իմ սիրելի տղամարդուն՝ հանդիպել նրան հենց օդանավակայանում։ Ծաղիկներս ձեռքերիս վազեցի հարթակի վրայով՝ նայելով ծանոթ կերպարին՝ կանխատեսելով, թե ինչպես ենք մենք հիմա հանդիպելու, գրկելու միմյանց․․

Մի կին հասավ ինձ և նետվեց նրա վզին։ Ես հազիվ հասցրի վազել կրպակի հետև, սակայն նրանք շուրջը չնայեցին և պարզապես վայելեցին հանդիպումը։ Ես երկար կանգնեցի դատարկ հարթակի վրա՝ անհարկի ծաղկեփնջով, հետո շպրտեցի այն և գնացի տուն։Ու արդեն վեց ամիս է՝ ամեն օր նայում եմ նրա աչքերին, որոնք այնքան ճիշտ են թվում, հասկանում եմ, որ նա նորից ու նորից սուտ է ասում, իսկ ես ոչինչ չեմ ասում, ոչինչ չեմ անում։

Վեց ամիս առաջ ես սիրում էի նրան, բայց հիմա չեմ կարողանում դիմանալ: Չգիտեմ՝ կկարողանամ գոյատևել ևս երեք տարի։Բայց ես նաև վա խենում եմ, որ չգիտեմ, թե ինչ եմ անելու ամուսնալո ւծությունից հետո: Ի վերջո, ես մենակ եմ մնալու, ես հարազատներ չունեմ, միայն այն ընկերուհին է, ով համոզում է ուշադրություն չդարձնել և թքել ամեն ինչի վրա, ասում են՝ բոլորը կարողանում են առաջ գնալ, բայց ախր ես հասկանում եմ, որ այդպես ապրել հնարավոր չէ։ Հետո ինքս ինձ հանգստացնում եմ, որ դա անում եմ հանուն երեխաների, որ հնարավորություն տամ ոտքի կանգնելու, կրթություն ստանալու․․