Բարեկամներս գիշերվա կեսին հայտնվեցին ու հայտարարեցին, որ եկել են մնալու, քանի որ ուրիշ տեղ չունեն գիշերելու

Ես ծնվել եմ գյուղում և անձամբ գիտեմ, թե որքան դժ վար է աշխատել գոնե նվազագույն ընդունելի կենսապայմաններ ապահովելու համար։ Մանկուց բավականաչափ տեսնելով ծնողներիս՝ որոշեցի, որ տեղափոխվելու եմ քաղաքում ապրելու։ Արդեն աշխատավայրում նա հանդիպեցի մի տղամարդու, գրեթե անմիջապես սիրահարվեցի, իսկ վեց ամիս անց հարսանիք ունեցանք:

Ինձ դուր եկավ նոր բնակարանը, բայց դեռ մեկ բան կար՝ մեծ շուկան մի քանի կանգառ այն կողմ էր: Այստեղ իրերի գները շատ մատչելի են, ուստի երբ մայրս և քույրս եկան նոր բնակարան տեսնելու, մենք նրանց տարանք այս շուկա։ Սկզբում ինձ գոհացրեց մոտակայքում ոչ թանկ շուկայի փաստը, բայց դա երկար չտևեց։ Ընտանիքիս հեռանալուց հետո ընդամենը մի քանի շաբաթ անցավ, և ինձ զանգահարեց հեռավոր ազգականը։

Երեխայի համար դպրոցից բաներ էին գնելու, բայց խանութներում թանկ է, ուստի կգան մեր մեծածախ շուկա։ Ամեն ինչ լավ կլինի, բայց նրանք ժամանակ չեն ունենա վերադարձի գնացք նստելու համար, և նրանք չեն ցանկանում պայուսակներով շրջվել, ուստի նրանք որոշեցին մնալ մեզ հետ: Սր տիս բարությունից դրդված համաձայնեցի։ Այդ պահից մեր հանգիստ կյանքը ավարտվեց՝ գրեթե ամեն օր մեզ սկսում էին այցելել մեր մոտիկ ու հեռավոր հարազատները, հարեւաններն ու պարզապես ծանոթները։

Ինչ-որ պահի մենք նույնիսկ մտածեցինք բնակարանը փոխանակել այլ տարածքում գտնվող բնակարանի հետ, բայց այստեղ մեզ շատ է դուր գալիս, և կան շատ խանութներ, որոնք մոտ են աշխատանքին, նույնիսկ մոտակայքում կա այգի: Որպես տեղափոխման այլընտրանք առաջարկեցի մի քիչ խաբել-սոցցանցում գրել էի, որ մարդկանց եմ ընդունում, նույնիսկ գինը սահմանել եմ՝ 1500 ռուբլի։ Այս մոտեցումը շատ արդյունավետ է ստացվել.

Մի երկու շաբաթ անց բոլորը մոռացան իմ հասցեն, այնուամենայնիվ, ես ստիպված էի բացատրել մայրիկիս, բայց նա ամեն ինչ հասկացավ և չբարկացավ։ Գյուղում էլ մի քիչ խոսեցին ու քննարկեցին, որ լրիվ քաղաքային են դարձել, համագյուղացիներից են ուզում փող ստանալ, բայց հանդարտվել են։ Հյուրերը դեռ գալիս են մեզ մոտ, բայց հիմա նրանք միայն ամենահարազատներն են, նրանք, ում մենք միշտ ողջունում ենք: