Բարեկամուհիս ամեն օր զանգում ու ասում է, որ ինքն արդեն ծեր է, ու նրան ընդունեմ իմ տուն՝ պահելու․ բայց ես չեմ ուզում, ո՞նց մերժեմ նրան

Այնպես եղավ, որ 74-ամյա մորաքրոջս ընտանիքից միայն ես էի մնացել։ Այս հարցում միայն երկու լուծում կա՝ ծերանոց, թե միասին ապրել։ Առաջին տարբերակը հղի է նրանով, որ հետագայում խի ղճը թույլ չի տա նորմալ ապրել, իսկ երկրորդը՝ մորաքույրն ինքը։ Ո՞րն է ստեղծված իրավիճակից ելքը։ Զո հաբերե՞լ ձեր սովորական կյանքը, թե՞ բանակցել ձեր խղ ճի հետ: Այս հարցում հնարավո՞ր է ոսկե միջին։

Ամուսինն առաջարկեց մորաքրոջը տանել իր հետ, քանի որ մենք կկարողանանք նրա թոշակը վերցնել մեզ։ Ես պետք է դառնամ միանգամից դայակ, բու ժքույր և բ ժիշկ։ Եվ հետո ես օգնության կարիք կունենամ։ Ես չեմ պնդում, որ բնիկ ժողովուրդը սուրբ է։ Բայց ես չեմ ուզում անտեսել սեփական կյանքը, առ ողջությունն ու ընտանիքս։ Ոմանք ինձ դատապարտում են, բայց ես ուրիշի կյանքով չեմ ապրի։ Երեխաներիս էլ ասացի, որ եթե անօգնական պառավ դառնամ, չեմ պնդի, որ տեղափոխվեմ։

Մորաքույրս համաձայնել է ապրել ծերանոցում, բայց նրա աչքերից նկատում եմ, որ դա նրան ընդհանրապես դուր չի գալիս։ Այսքան տխուր աչքեր դեռ չէի տեսել։ Երբ գալիս եմ տուն, չեմ կարողանում զսպել արցո ւնքներս, խղ ճում եմ նրան։ Որովհետև ես հասկանում եմ, որ մեր երկրում ծերանոցները շատ հեռու են արտասահմանի ծերանոցներից: Ես չգիտեմ, թե որ տարբերակն ընտրել. Նյութը հրապարակման պատրաստեց news520media.com կայքը։