Ես թոշակառու եմ , հազիվ ե գոյատևում իմ թոշակով ,իսկ երեխաներս գնում են ծով հանգստանալու․ ես ուղղակի ամաչում եմ ․

Ես ու ամուսինս երկու երեխա ունեցանք՝ որդի և դուստր։ Նրանց համար մենք ամեն ինչ արեցինք, ներդրեցինք ժամանակ, գումար, ուժ ու հոգի։ Երբ նրանք մեծացան, մենք օգնեցինք նրանց բնակարաններ գնել և պահեցինք մեր փոքրիկ թոռներին: Հիմա ես չորս տարի է այրի եմ և ապրում եմ մենակ։Իսկ երեխաներս հիանալի գիտեն, թե ես ինչ վիճակում եմ, ինչքան դժ վար է ինձ համար գոյատևել իմ չնչին թոշակով, բայց երբեք օգնություն չեն առաջարկել։

Ես լավ գիտեմ, թե ինչպես են նրանք ապրում։ Նրանք ունեն թանկ մեքենաներ, ամեն տարի հանգստանալու են գնում և այլն:Որդուս տան ղեկավարը կինն է և նա երբեք չի համաձայնի օգնել ինձ։ Գիտեք, հարևանուհուս երեխաները միշտ օգնում են՝ պարբերաբար սնունդ են բերում, երբեմն կոմունալներն են վճարում, մի քանի տարի անընդմեջ ուղարկում են հանգստանալու կա՛մ ծով, կա՛մ առ ողջարան։

Եվ երբ նա ինձ ասում է այդ մասին, ես վիրավորվում եմ, որովհետև ես երեխաներիս օգնել եմ ամեն ինչում, իսկ նրանք ինձ հետ այսպես են վարվում։ Ես այս հարևանուհուցս պարտքով գումար էի վերցնում, բայց հիմա չեմ վերցնում, քանի որ ամաչում եմ դա անել և վա խենում եմ, որ կհարցնի, թե ինչու երեխաներս չեն օգնում։Հիշում եմ, թե ինչպես էինք ես ու քույրս օգնում մեր ծնողներին։

Մեր ծնողները, երբ մենք երիտասարդ աղջիկներ էինք, օգնում էին մեզ ամեն կերպ: Մենք պետք է օգնեինք նրանց ի պատասխան: Հորս միշտ սնունդով ենք օգնել, ձմռան համար վառելափայտ ու ածո ւխ ենք առել, մեր միջոցներով գազ ենք տեղադրել, որովհետև մենք սիրում էինք մեր ծնողներին և գիտեինք, որ ծերության ժամանակ նրանց պետք է օգնել՝ իրենց կյանքը հանգիստ ապրելու համար: Նյութը հրապարակման պատրաստեց news520media.com կայքը։