Ես ինձ նախատում եմ աղքատներին և բազմազավակ ընտանիքներին օգնելու համար, էլ չեմ օգնելու նրանց, ու գիտե՞ք ինչու

Ես մի ընկերուհի ունեմ, ով դա տապա րտում է բոլորին, ովքեր չեն օգնում այլ մարդկանց, ովքեր դրա կարիքն ունեն, ինչպես նաև կենդանիներին: Նրա շուրթերից հաճախ հնչում է արտահայտությունը՝ «լավ կլինի երեխային բո ւժման ուղարկել, քան նման գնումներ անել»։ Ինքը՝ Մարիամը, իր էջում կենդանիների մասին հուզիչ գրառումներ է անում, ընդհանուր առմամբ նա իրեն պարզապես «Կույս Մարիամ» է համարում։

Իսկ ես կարծում եմ, որ արժե օգնել միայն նրանց, ովքեր աշխատում են և նրանց միջոցները չեն բավարարում։ Քրիստինան դա գիտի և առիթը բաց չի թողնում ինձ «կծելու»։ Մի անգամ մենք պատահական հանդիպում ունեցանք նրա հետ: Ճանապարհին հանդիպեցինք և միասին գնացինք։ Դրսում աներևակայելի շոգ էր, և ես ինքս ինձ պաղպաղակ գնեցի: Դրանից հետո սկսվեց ընկերոջս բարոյականացումը. — Լսիր, դու կարող էիր այդ պաղպաղակը չգնել, լավ կլիներ այս փողը տայինք մի անօթ ևան պառավի, գոնե հաց կգներ:

— իսկ ինչո՞ւ դու ինքդ մի կոպեկ չտվիր այդ պառավին: -Կուզեի, բայց ամբողջ գումարը քարտի՞ վրա է: — Ուրեմն նրա համար սնունդ գնեիր: -Ես շատ կուզենայի, բայց հիմա շտապում եմ տուն գնալ, մյուս անգամ անպայման կգնեմ: Արժե ասել, որ ես նախկինում միամիտ «հիմար» էի և հաճախ էի օգնում անօթ ևաններին, հաշ ման դամներին և այլ դժ բախտ մարդկանց։ Հետո իմ կարծիքն այս հարցում փոխվեց 180 աստիճանով։

Պարզեցի, որ այդպիսի «դժ բախտ» տատիկը իմ հարեւանուհին է։ Նա ապրում է երջանիկ, օգնում է երեխաներին, վերջերս նոր մեքենա է գնել որդու համար։ Սովորական օրերին, երբ տատիկը «աշխատանքի» չէ, նա խնամված ու գեղեցիկ տեսք ունի։ Միշտ մատնահարդարմամբ և գեղեցիկ սանրվածքով: Այդ ժամանակվանից ես դադարել եմ վստահել նման կատեգորիայի մարդկանց։ Բազմազավակ ընտանիքները նույնպես այնքան աղքատ չեն, որքան թվում է առաջին հայացքից։

Նրանք այնքան են սովոր մշտական օգնությանը, որ նույնիսկ ծուլանում են լվանալ իրենց երեխաների իրերը։ Ինչո՞ւ լվանալ: Ի վերջո, շուտով բարի մարդիկ նորերը կտան: Ես նման մեծ ընտանիքի օրինակ ունեմ. Ամուսինն ու կինը ոչ մի տեղ չեն աշխատում, ապրում են միայն նպաստով, որը պետությունն է նրանց տալիս։ Կարծում եմ, որ ամեն մեկն իր որոշումն է կայացնում՝ օգնել կարիքավորներին, թե ոչ։

Ես օգնում եմ միայն նրանց, ովքեր աշխատում են։ Օրինակ՝ ես հաճույքով մետաղադրամ կնետեմ փողոցային երաժիշտներին, քանի որ նրանք աշխատում են, այլ ոչ թե պարզապես փող են մու րում։ Աճպարարները, պարողները, երաժիշտները մո ւրացկան չեն, այլ փողոցային արվեստի առանձին տեսակ։ Նրանք ոչ թե պարզապես կանգնում ու «մու րում» են մետաղադրամներ, այլ հաճույք են պատճառում մարդկանց։ Ի՞նչ եք կարծում: Ո՞ւմ պետք է օգնել, ում ոչ: Կիսվեք մեկնաբանություններում։ Նյութը հրապարակման պատրաստեց news520media.com կայքը։