Ես միայնակ մեծացրել եմ իմ տղային, բայց երբ որոշեցի ,որ ես արդեն կարող եմ իմ կյանքով ապրել , պարզվեց որ տղաս.

Ես հիմա 40 տարեկան եմ, ունեմ չափահաս որդի և նույնիսկ չգիտեմ, թե հիմա որտեղ է իմ երեխայի հայրը։ Երբ ես 18 տարեկան էի, ես խե լագարորեն սիրահարվեցի մի տղայի, ով շատ գեղեցիկ էր: Բոլոր աղջիկները խենթանում էին նրա համար, իսկ ես շատ ուրախացա, երբ նա ընտրեց ինձ։ Ես սկսեցի հանդիպել նրա հետ, մայրս դեմ էր դրան, նա ասաց,

որ ես դեռ պետք է սովորեմ, այլ ոչ թե տղայի հետ ընկերություն անեմ, իսկ ես հավատում էի, որ նա իմ կյանքի սերն է։ Հղ իանալուց հետո ես վա խենում էի խոստովանել մորս այդ մասին, բայց մայրս ինձ դժ վարության մեջ չթողեց միայնակ:Առ ողջ, լավ տղա ծնեցի, իսկ դրանից հետո անձնական կյանքս ընդհանրապես չստացվեց։ Իհարկե, եղան սիրավեպեր,

երբ տղաս փոքր էր, բայց բոլորն էլ լուրջ չէին, իսկ ես արդեն հուսահատվել եմ, դադարել իմ երջանկություն փնտրել ու կյանքս նվիրել եմ որդուս։ Հիմա, երբ ես արդեն շատ մեծ եմ, հանդիպեցի իմ երազանքների տղամարդուն, բայց տղաս դեմ է մեր շփմանը։ Ես հասկանում եմ, որ որոշ դեպքերում երեխաները խանդում են իրենց ծնողներին ,

բայց իմ տղան արդեն բավականին մեծ է, նա արդեն ունի իր կյանքը և թույլ չի տալիս, որ ես երջանիկ լինեմ։ Ես չգիտեմ, թե ինչպես բացատրեմ նրան, որ ես նույնպես սեր, ուշադրություն և հոգատարություն եմ ուզում և իմ տղամարդը ինձ տալիս է այս ամենը առանց որևէ բան պահանջելու: Տղաս նույնիսկ գտել է նրա հեռախոսահամարն ու անընդհատ զանգահարում ու խնդրում հեռու մնալ։

Հիմա մենք փորձում ենք հազվադեպ տեսնել միմյանց, քանի դեռ լուրջ չեմ խոսել տղայիս հետ։ Նա պատրաստվում է մեկնել այլ քաղաք՝ ուսումը շարունակելու, և ինձ թվում է, որ հենց այս ընթացքում ես կկարողանամ բարելավել իմ կյանքը, բայց վա խենում եմ, որ տղաս դա կընկալի որպես դավ աճանություն։ Նյութը հրապարակման պատրաստեց news520media.com կայքը։