Ես ու ամուսինս դեռ ողջ ենք ,իսկ մեր երեխաները արդեն առանց ամաչելու տան կռ իվ են անում․

Մենք ամուսնացել ենք քսանհինգ տարի առաջ: Ես նոր էի ավարտել միջնակարգ դպրոցը և ուզում էի համալսարան ընդունվել։ Ալիկի՝ ամուսնուս հետ, ես ծանոթացել եմ վաղ մանկության տարիներին, քանի որ նույն գյուղից էինք։ Սկզբում ուզում էինք մեծ ընտանիք ունենալ, բայց Աստված մեզ միայն երկու երեխա տվեց՝ դուստր՝ Մարին, և որդի՝ Գագիկը։

Մարին եղբորից մեծ է 2 տարով:Նրանք մանկուց անբաժան են եղել։ Չնայած տարիքին՝ եղբայրն ու քույրը միասին զբոսնում էին, կիսվում գա ղտնիքներով և միշտ օգնում միմյանց։ Պատահում էր, որ դուստրս ասում էր. -Ինձ ինչի՞ են պետք ընկերուհիներ, եթե ես այդքան մտերիմ եղբայր ունեմ: Միշտ իմ կմողքին է և խորհուրդներով օգնում է:

Ես շատ էի ուրախանում այս առիթով, քանի որ շատ երեխաներ մրցում են միմյանց հետ, հայհոյում, իսկ իմը հակառակն է։Երբ Մարին ավարտեց միջնակարգ դպրոցը, ընդունվեց համալսարան։ Նա շարունակեց ապրել մեզ հետ, երկու տարի անց Գագիկը ընդունվեց նույն համալսարան: Նրանք նորից սկսեցին բոլոր օրերը միասին անցկացնել, մինչև Մարին ամուսնացավ և տեղափոխվեց ամուսնու մոտ։

Տղաս ավարտեց ուսումը և միայն դրանից հետո ամուսնացավ դասընկերուհու հետ։ Իմ հարսն ինձ դուր է գալիս:Հարսանիքից հետո նորապսակները սկսեցին ապրել մեր բնակարանում։ Գագիկը ցանկանում էր ապրել մեզ հետ և հիփոթեքի համար գումար հավաքել: Չեմ ասի, որ հարսիս հետ ապրելը դժ վար էր, բայց պահեր կային, որ իրար չէինք հասկանում։

Մարին, ընդհակառակը, թռչնի լիցենզիայով ապրում էր ամուսնու բնակարանում, նա ոչ մի կերպ չի կարողացել գրանցել Մարիին։ -Մայրիկ, նա զբաղված է, դրա համար դեռ դեռ չի գրանցել, բայց շուտով դա տեղի կունենա, ասում էր դուստրս։ Այնուհետև Գագիկը, այնուամենայնիվ, վերցրեց հիփոթեք և տեղափոխվեց: Եղբոր և քրոջ հարաբերությունները սառնացան:

Թեև ավելի վաղ նրանք բոլոր որոշումները կայացրել են միասին, պայմանավորվել։ Ես կարծում էի, որ ամեն ինչի պատճառն այն է, որ երկուսն էլ ընտանիք են կազմել, բայց սխալվում էի։Մի օր տղաս եկավ ինձ մոտ և ասաց․ — Մա՛մ, ես ուզում էի ճշտել, երբ կտակ կկազմեք։ -Կարծում եմ՝ դեռ վաղ է այդ մասին խոսել։ Ես ու քո հայրը դեռ 50 տարեկանից փոքր ենք, դեռ պետք է ապրենք։ Մենք ցանկանում ենք բացել մեր սեփական փոքր բիզնեսը։

-Այո, դա լավ է, բայց բնակարանը հավասար բաժանեք իմ ու Մարիի միջև։ Հետո մենք կվաճառենք այն և կկիսենք գումարը:Որդիս հեռացավ, բայց այն զգացողությունը, որ իմ տղան այդքան վաղ սկսեց շոշափել այս թեման, ինձ բաց չթողեց: Մեկ շաբաթ անց Մարին զանգահարեց։ Նա պահանջեց ստանալ բնակարանի մեծ մասը։ -Գոնե Գագիկը բնակարան ունի, իսկ ես ընդհանրապես ապրում եմ մի մարդու հետ, ով ինձ չի գրանցել իր տանը։

-Ամոթ քեզ և քո եղբորը: Ես ու հայրդ այն աշխարհ չենք գնում։ — Ինչու ես բարկանում, մայրիկ։ Պարզապես ով գիտի, թե ինչ կլինի վաղը,- նա պատասխանեց ինձ: Հիմա ես անհանգստանում եմ իմ կյանքի համար: Ես ու ամուսինս փորձում ենք հնարավորինս քիչ շփվել երեխաների հետ։ Նյութը հրապարակման պատրաստեց news520media.com կայքը։