Ես վերջապես որոշում կայացրեցի և որդուս ու հարսիս ասացի ,որ լքեն իմ բնակարանը. Կարծում եմ բավական է արդեն ,նրանք կարող են առանձին էլ ապրել , բայց նրանք.

Իմ անունը Մելինե է, ես 65 տարեկան եմ: Երկու տարի առաջ ես մնացի առանց ամուսնու: Բացի այդ, մոտ 15 տարի արտերկրում աշխատել եմ, որպեսզի իմ որդուն լավ ապագա ապահովեմ։Ինչպես միշտ, ծերության ժամանակ սկսում ես վերաիմաստավորել քո կյանքն ու արժեքները ։ Հասկանում ես, որ որոշ դեպքերում կարող էիր այլ կերպ վարվել, ափսոսում ես այն ամենի համար, ինչը չես հասցրել ։

Փորձում ես երեխաներիդ սովորեցնել չկրկնել քո սխալները, ավելի լավ ապրել ։Վերլուծելով իմ կյանքը, ես որոշեցի դեմ գնալ կանոններին: Այժմ ժամանակն է ապրեմ ինքս իմ համար: Հնարավոր է, որ ինչ-որ մեկի համար իմ որոշումը եսասիրական թվա։ Որդիս իմ տուն է բերել երկու երեխաների հետ մի կնոջ։ Բոլոր այն տարիներին, երբ գումար էի վաստակում, նրանք իմ տունը տնօրինում էին այնպես, ինչպես ուզում էին ։

Իսկ երբ ես ընդմիշտ վերադարձա այստեղ, պարզապես անօթևան մնացի։ Այնպես որ, ես քաղաքավարի խնդրեցի նրանց հեռանալ իմ բնակարանից, քանի որ ես ուզում եմ ապրել հանգիստ և հաճույքով, այլ ոչ թե այս ամենօրյա աղմուկի մեջ:Որդիս 39 տարեկան է, ես կարծում եմ, որ նա ի վիճակի է վարձակալել բնակարան և ապահովել իր ընտանիքին: Իմանալով իմ որոշման մասին ՝ նրանք երկուսն էլ իրենց հոնքերը կիտեցին.- Մայրիկ, մի քիչ էլ սպասիր, — ասաց որդիս:

Չեմ հասկանում ՝ ինչին սպասեմ։ Նրանք շատ զարմացան այն բանից հետո, երբ ես խնդրեցի նրանց ազատել իմ բնակարանը, իսկ որոշ ժամանակ անց կողպեքը փոխեցի ։ Որքան ես պետք է հարմարավետություն ստեղծեմ ուրիշների համար՝ զոհաբերելով իմ շահերը: Ես անպայման կկտակեմ բոլոր գույքը իմ որդուն, բայց ոչ հիմա: Ես ուզում եմ ապրել ինձ համար և հանգիստ շնչել։ Նյութը հրապարակման պատրաստեց news520media.com կայքը։