Երբ ես փորձեցի խորհուրդ տալ հարսիս ու տղայիս , նա ինձ այնպես պատասխանեց, որ ես սկսեցի ափսոսալ իմ կորցրած տարիների համար.

Իմ հարևանուհին երկու երեխա ունի։ Դուստրը երեսուներկու տարեկան է: Նա ապրում է քաղաքացիական ամուսնությունով: Հարևանուհիս սկզբում կարծիք հայտնեց, որ ինքը հավանություն չի տալիս նման ամուսնությանը, բայց նրա երեխաներն ասել էին, որ նրա հայացքները հնացած են և կարիք չկա մտնելու իրենց կյանք։ Նրա որդին երեսունչորս տարեկան է։

Դրանից հետո նա նույնպես սկսեց ապրել մի կնոջ հետ։ Նա արդեն ուզում էր ասել, որ սա լուրջ հարաբերություններ չեն, պետք է նորմալ ամուսնանալ։ Շուտով հարևանուհուս առ ողջական վիճակը վա տացավ:Նա դուրս եկավ աշխատանքից: Նա և իր ամուսինը ունեին կանխիկ գումար՝ հավաքված երեխաների համար: Նրանք որոշեցին գոյատևել այդ գումարով:

Իհարկե, նրանց երեխաները մի քանի անգամ օգնություն են խնդրել ծնողներից, սակայն չեն ստացել այն գումարը, ինչի հույսը ունեին։ Հարևանուհուս վերականգնման համար պահանջվեց ևս երկու ամիս։ Նա երազում էր ամուսնու հետ գնալ Եվրոպա զբոսնելու։ Եվ ահա Ամանորի գիշերը ընտանիքը հավաքվեց սեղանի շուրջ և տղան ասաց. -Ինչքան լավ է, որ դուրս գրվեցիր հի վանդանոցից, մայրիկ:

-Իհարկե, տղաս: Լավ է, որ ես ինքնուրույն եմ քայլում։ Շարժումը կյանք է: -Մամ, հիշում ես մեր մանկությունը, երբ փոքր էինք։ Կուզեիր այդ օրերը վերադառնան: Հարևանուհիս հիշեց, թե որքան դժ վար էր այն ժամանակ: Նրանք մի կերպ էին ծայրը ծայրին հասցնում: -Չէ, չեմ ուզի։ Այդ ժամանակ մենք կորցրինք մեր առ ողջությունը:

-Արդեն թոռներ չես ուզում, մայրիկ: Այդ ժամանակ հարևանուհիս հասկացավ, թե ինչ մասին է խոսում որդին: — Ես ու հայրիկդ ուզում էինք Եվրոպա գնալ։ -Հմմ… Ես մտածում էի, որ դուք ուրախ կլինեք այս նորության համար: Ես միշտ կարծել եմ, որ դու երազել ես թոռների մասին: -Ուրախ եմ, տղաս: Ամիսը երկու անգամ կայցելեմ, կխաղամ նրանց հետ։

Պարզապես հույսդ մի դիր մեզ վրա: Մենք արդեն ծեր ենք և հ իվանդ, ավելի հաճախ պետք է հանգստանանք։ Դուք ինքներդ ասացիք, որ մենք ծեր ենք և քիթներս խոթում ենք ձեր կյանք: Մենք այլևս չենք խոթի քիթներս ձեր կյանք: Դուք ինքներդ դաստիարակեք ձեր երեխաներին։ Նյութը հրապարակման պատրաստեց news520media.com կայքը։