Երկվորյակ եղբայրներին բաժանեցին իրարից մանկատանը՝ խախտելով բոլոր օրենքները, բայց եղբայրները հանդիպեցին երկար տարիներ հետո․ հուզիչ պատմություն, որ անտարբեր չի թողնի ոչ ոքի

Լեշան և Սաշան հայտնվել են մանկատանն այն բանից հետո, երբ նրանց մայրը հեռացավ կյանքից ծանր հիվանդության պատճառով: Հայրը վաղուց չէր ապրում նրանց հետ, մեկնել էր այլ երկիր՝ կորել էր հեռավոր երկրներում։ Երկվորյակ տղաներին տանել ցանկացող բարեկամներ չկային. բացի տատիկից: Քանի կաբինետ է նա անցել, քանի խնդրագիր ու դիմում է գրել, բայց դրական արդյունքի չի հասել: Նա յոթանասունչորս տարեկան էր։ Նա հաճախ էր այցելում իր թոռներին մանկատանը, միակ միջոցը, որով տատիկը կարող էր ցույց տալ տղաներին, որ հիշում և սիրում է նրանց: Սաշան և Լեշան ութ տարեկան էին, երբ նրանք հայտնվեցին որ բանոցում, և

երբ նրանք դարձան տասը, լուր ստացան, որ Լեշային որդեգրում են: Իհարկե, ըստ կանոնների, երկվորյակներին չէին կարող բաժանել, սակայն ամուսնական զույգը չի ցանկացել վերցնել նաեւ Սաշային։ Սաշան վնասել էր ոտքը վաղ մանկության տարիներին և քայլում էր կաղալով՝ հաճախ օգտագործելով ձեռնափայտ։ Իսկ որդեգրողները չեն ցանկացել վերցնել երկուսին, որոնցից մեկը «հաշ մանդամ է». Մանկատան տնօրենը որոշում կայացրեց և այդ որոշումը շատ տխուր էր եղբայրների համար: Որոշ ժամանակ անց Լեշկային տարան նոր ծնողները: Սաշան երկար ժամանակ տխրում էր, և, եթե չլիներ տատիկը, նրա համար շատ դժվար կլիներ:

Տնօրենը տեսնելով իրավիճակը և գիտակցելով իր մեղքը, թույլ տվեց տատիկին հանգստյան օրերին տանել թոռանը։ Տատիկը Սաշայի համար դարձավ միակ մտերիմ ու հարազատ մարդը։ Իհարկե, նա հույս ուներ ժամանակի ընթացքում գտնել եղբորը, բայց հասկանում էր, որ ամեն ինչ այդքան հեշտ չի լինելու։ Տատիկը շատ էր սիրում իր թոռանը. նա խելացի կին էր, չնայած իր պատկառելի տարիքին: Նա փորձեց թոռանը տալ այն ամենը, ինչ կարող էր՝ փոխարինելով թե՛ մորը, թե՛ եղբորը։ Սաշան շատ էր սիրում նրան, աշխատում էր չտխրեցնել, օգնում էր նրան որքան կարող էր և ամեն շաբաթ անհամբեր սպասում էր հանգստյան օրերին։ Անցան տարիներ։

Սաշան 18 տարեկան դարձավ։ Այժմ նա կարող էր մշտապես ապրել տատիկի հետ։ Տատիկն արդեն 85-ն անց էր, հաճախ էր հիվանդանում, բայց հանուն թոռան պայքարում էր: Սաշան չէր պատկերացնում կյանքը առանց սիրելի տատիկի, պաշտպանում էր նրան կյանքի դժվարություններից, փորձում էր հատուցել նրան բարությամբ և իր սիրով։ Եղբորը գտնելու միտքը նրան չէր լքում. տատիկը նույնպես շատ էր ուզում, որ Լեշային գտնեն. — Ես կիմանամ, որ դու մենակ չես, — ասում էր նա թոռանը: Սաշային դուր չէին գալիս նման խոսակցությունները, բայց նա ինքն էլ էր հասկանում, որ տատիկի մա հվանից հետո նա լիովին մենակ կմնա այս աշխարհում։

Նա ամենուր փնտրում էր եղբորը, գրում էր բոլոր հաղորդումներին՝ հարազատներ փնտրելով, բայց ապարդյուն։ Միայն պատահաբար մանկատան ծեր դայակից լսեց, որ որդեգրողները իրենց քաղաքից են և չեն ծրագրում որևէ տեղ հեռանալ։ Քաղաքը փոքր է, բայց ոչ երկու տուն։ Եղբոր ազգանունն այժմ, իհարկե, այլ է, եւ անունը ևս կարող էր փոխվածլինել։ Սաշան հույսը չէր կորցնում: Տատիկն արդեն բավականին ծեր էր, բայց ասում էր. — Ես չեմ գնա մինչև Լեշենկային չտեսնեմ: Մի հանգստյան օր Սաշան գնաց առևտրի կենտրոն։ Նա երկար քայլում էր, իր համար նոր բաներ էր նայում, գնում էր այն ամենը, ինչ անհրաժեշտ էր։ Տատիկին էլ էր ուզում հաճոյանալ, տաք շարֆ էի

փնտրում նրա համար։ Շարֆ ընտրելիս՝ Սաշան լսեց մի երեխայի ձայն. — Պապ, նայիր, այս մարդը ինչ նման է քեզ, կարծես դու լինես: Սաշան սառեց; նա կանգնած էր, վախենում էր շարժվել, վախենում էր, որ իրեն թվում էր: Նա դանդաղ շրջվեց այն ուղղությամբ, որտեղից լսեց երեխայի ձայնը։ Եղբայրները լուռ մոտեցան միմյանց, լուռ գլուխները սեղմեցին իրար։ Սաշան չհասկացավ, թե ինչպես ստացվեց: Երկար տարիներ փնտրելով եղբորը և նրան միանգամայն պատահական գտավ՝ շնորհիվ եղբորորդու, ով նկատել էր երկու տղամարդկանց նմանությունը։ Առաջին ցնցումն անցավ, և եղբայրները վերջապես գրկախառնվեցին: Մնում էր ամենակարեւորը՝ հանդիպում տատիկի հետ։ Առևտրի կենտրոնից եղբայրներն անմիջապես գնացին տատիկի մոտ: Սաշան զգում էր այնպես, ինչպես իր հեռավոր մանկության տարիներին…