Իմ բարեկամները արդեն սովորություն են դարձրել ,որ կարող են գալ ու օրերով իմ տանը մնալ ,կարծես ես պարտավոր եմ նրանց պահել,սակայն այս անգամ ես ․

Լիան հոգնած վերադարձավ աշխատանքից։ Օրը դժ վար էր եղել: Մուտքի մթությունը անհնարին էր դարձնում դուռը բացելը։ Նաև նրա գրպանի հեռախոսն անդադար զանգում էր։Նա նայեց հեռախոսի էկրանին, մայրն էր զանգում: Լիան լվացվեց,հաց կերավ և միայն այն ժամանակ հետ զանգեց մորը։Մայրն անմիջապես գոռաց. — Դու երբեք չես վերցնում հեռախոսդ: Մայրիկիդ համար միշտ ժամանակ չի լինում։

Իսկ եթե ինչ-որ բան պատահի: Լիան լուռ լսում էր, մայրը կես ժամ շարունակ նրան մե ղադրում էր բոլոր մա հացու մե ղքերի մեջ:Լիան հոգնել էր բացատրել նրան, որ աշխատում է և հոգնում է, ուստի նա պարզապես լռեց։ Դստեր վրա գոռալուց հետո, հայտարարեց, որ վաղը իր քույրը որդու հետ կգա դստեր մոտ։ Կարենը համալսարան է ընդունվել, նրանք ապրելու տեղ չունեն:

Մայրը չհարցրեց, սովորականի պես հրամայեց. — Մայրիկ, ես մինչև հինգն եմ աշխատում, ոչ մեկի հետ չեմ կարող հանդիպել: Իսկ ընդհանրապես ինչու պետք է համաձայնվեմ: Ես բնակարանի սեփականատերն եմ։ -Դու պետք է օգնես քո հարազատներին: -Ես ոչ մեկին ոչինչ պարտք չեմ: Ասա, որ ես նրանց չեմ ընդունի: Նրանց վերջին այցից հետո ես ստիպված էի երեք օր մաքրել բնակարանը։

-Մայրիկիդ հետ չհամարձակվես վիճել, ես արդեն ասել եմ ամեն ինչ: Լիան սեղմեց շրթունքները։ Բնակարանի համար ինքն է փող աշխատել, հիփոթեքը դեռ վճարում է, ուստի շաբաթը յոթ օր է աշխատում։ Նա միշտ շատ է աշխատել, որպեսզի ծնողները հպարտանան իրենով։ Բայց մայրը միշտ դժ գոհ է լինում։Հաջորդ օրը աշխատանքով տարված Լիան մոռացել էր երեկոյան զրույցի մասին։

Երբ վերադարձավ, նա մուտքի մոտ տեսավ հարազատներին, ովքեր սկսեցին կշտամբել նրւան ուշանալու համար: Լիան, ասաց նրանց, որ հյուրանոց գնան, որ ինքը չի ընդունի նրանց իր բնակարանում: Այդ օրվանից Ջուլիան սովորեց պաշտպանել իր անձնական սահմանները։ Նյութը հրապարակման պատրաստեց news520media.com կայքը։