Իմ փեսան քիչ էր, որ ապրում էր մեր բնակարանում, մի հատ էլ կոպիտ էր ինձ հետ վարվում. Մի անգամ այլևս չդիմացա ու.

Եվ այսպես, մեր համատեղ կյանքի 15 տարին անցավ և ես զգացի, որ ինչ-որ բան փոխվել է իմ օ րգանիզմում, որոշեցի գնալ բ ժշկի և ստուգել իմ առ ողջությունը։ Ինչ հաճելի ցնցում ապրեցի, երբ իմացա, որ հ ղի եմ։ Իհարկե, ես շատ ուրախ էի, բայց իմ ծրագրերը այլ էին։ Առ ողջ աղջիկ լույս աշխարհ բերեցի, շատ երես տվեցինք նրան, ամռանը ապրում էինք ամառանոցում, աղջիկս հանգստանում էր գետի մոտ,

վազում կանաչ խոտերի վրա ու զրուցում հասակակիցների հետ։Մենք այնքան տարված էինք նրա դաստիարակությամբ, որ չնկատեցինք, թե ինչպես է նա մեծացել և նա այլևս չէր մտածում մեր մասին։ 17 տարեկանում նա հայտարարեց, որ ամուսնանում է, իհարկե մենք դեմ էինք, բայց Հովհաննեսը մեզ լավ տղա էր թվում։ Մենք նրանց միասնությունը օրհնեցինք, օգնեցինք հարսանիքի կազմակերպմանը և քանի որ ամուսինը տուն չուներ,

որոշեցինք նրանց մեր տանն ընդունել: Դուստրս չէր կարող հավատալ իր երջանկությանը, քանի որ մենք լուծել էինք այդքան կարևոր հարց, բայց պարզվեց, որ Հովհաննեսն այն չէ, ինչ ինքն իրեն ցույց տվեց, ուստի մենք գործնականում դադարեցինք նրա հետ շփվել։Աղջկաս ասացի, որ այլևս չեմ օգնի իրենց, քանի որ իմ փեսան պարզապես անբան է և ես զարմացա, որ աղջիկս նախկինի պես չպաշտպանեց նրան, այլ ընդհակառակը,

ասաց, որ ես ճիշտ եմ։ Ես նրան ասացի այն ամենը, ինչ մտածում եմ նրա մասին և ասացի, որ ավելի լավ կլինի բաժանվի նրանից, քանի դեռ երեխաներ չեն եղել, քանի որ այդ ժամանակ դժվար կլինի։ Երբ հերթական անգամ փեսաս սկսեց կոպտել ինձ , ասացի, որ բնակարանը մերն է, կարող եմ նրան տնից դուրս հանել։ Նա սկսեց ժպտալ, որ ես նման բան չեմ անի, բայց աղջիկս կանգնեց իմ կողքին և ասաց, որ ամուսինը հավաքի իրերը։ Նյութը հրապարակման պատրաստեց news520media.com կայքը։