Մայրս թողեց ինձ ու գնաց իր սիրելիի մոտ․ ես սկսեցի հայրիկիս նոր կնոջը մայրիկ անվանել

Մայրս թողեց ինձ ու գնաց իր սիրելիի մոտ։ Ես շատ էի կարոտել մայրիկիս, և ամեն օր սպասում էի, որ նա վերադառնա և ինձ կվերցնի։ Ոչ թե նոր ընտանիքում էի ինձ վատ զգում, այլ սիրում էի մորս։ Ի վերջո, ես դադարեցի սպասել և սկսեցի հայրիկիս նոր կնոջը «մայրիկ» անվանել: Ես ու մայրս սեփական բնակարան չունեինք, ուստի հաճախ էինք մի բնակարանից մյուսը տեղափոխվում։ Երբ ես 7 տարեկան էի, մայրս ամուսին ունեցավ, Անդրեյը նրան ընտրության հնարավորություն տվեց. Այդ երեկո

մայրս հավաքեց իմ բոլոր իրերը և բերեց ինձ հորս մոտ։ Նա ինձ հանձնեց բոլոր փաստաթղթերը և թողեց դռան տակ, հայրիկը բացեց դուռը և ինձ տեսնելով շշմեց: Նա ինձ անմիջապես ճանաչեց, ուստի հրավիրեց տուն։ Նա ուներ բարի և ընկերասեր կին և երկու փոքր երեխա։ Հայրս այնքան էլ չէր ուզում, որ ես ապրեմ նրանց հետ, ուստի որոշեց ինձ ուղարկել գիշերօ թիկ դպրոց: Բայց կինը թույլ չտվեց, ասաց՝ երեխան ոչ մի բանում մե ղավոր չէ։ Հայրս ինձ չէր սիրում, այսպես ասած, ջերմ զգացմունքներ չէր ցուցաբերում իմ նկատմամբ։ Այդ ժամանակ ես ու եղբայրս սովորում

էինք ինստիտուտում, իսկ քույրս ավարտում էր դպրոցը, բոլորս էլ հաջողությամբ ավարտեցինք ու աշխատանքի ընդունվեցինք։ Եվ հետո հայրս մա հացա վ։ Նա լավ ժառանգություն է թողել։ Մենք շարունակեցինք հայրիկիս գործը և նախատեսում էինք մասնաճյուղ բացել արտասահմանում: Եվ հետո, երբ ես պետք է գնայի այլ երկիր, մայրս հայտնվեց: Ես ճանաչեցի նրան, թեև նա այնքան էլ լավ տեսք չուներ։ «Սիրելի՛ս,

ես քո իսկական մայրն եմ։ Ինչքան ես մեծացել: Ես իսկապես կարոտել եմ քեզ, եկել եմ ապրելու քո կողքին»: Ես շատ զարմացա. «Գիտե՞ս, ես քեզ հիշում եմ։ Հիշում եմ այն պահը, երբ դու ինձ շատ փոքր թողեցիր ուրիշի բնակարանի դռան մոտ և գնացիր նոր ամուսնու մոտ։ Դու ինձ այլևս չունես։ Ես արդեն ունեմ մայր։ Ես ունեմ մի մայր, ով ինձ երեխայի պես ընդունեց և մեծացրեց: Եվ ես շատ շնորհակալ եմ նրան դրա համար։