Չեմ հասկանում ինչի ես պետք է աշխատեմ ու պահեմ ծնողներիս և 20 տարեկան քրոջս, այն դեպքում. երբ նրանք ողջ կյանքս թքած են ունեցել ինձ վրա

Հիմա արդեն հաջողակ ամուսնացած կին եմ, երկու երեխա եմ մեծացնում, բայց մանկությունս տխ ուր հիշողություններ է արթնացնում։ Մայրս ամուսնացել է հորս հետ, քանի որ նա հ ղի է եղել ինձանով։ Մի քանի տարի անց նա ծնել է ևս մեկ դուստր՝ Տաթևին, ով, ի տարբերություն ինձ, երկար սպասված և ցանկալի էր։ Ծնողներս ջերմորեն էին վերաբերվում Տաթևին, տալիս էին նրանց իրենց ողջ սերը և այդ ժամանակ ես ինձ միայնակ և անպետք էի զգում:

Ինչքան հասուն էի դառնում, այնքան ավելի էի հասկանում, որ ծնողներս սիրում են Տաթևին և նրանք ուղղակի թքած ունեն իմ վրա։ Նրանք ամբողջ ազատ ժամանակն անցկացնում էին քրոջս հետ: Նրան տանում էին տարբեր տեղեր, միասին տնային առաջադրանքներն անում… Արդեն հասուն տարիքում բոլոր հարազատներս հիանում էին միայն Տաթևով: Նա շատ գեղեցիկ աղջիկ է, նա ոսկե մեդալով է ավարտել դպրոցը, ընդունվել հեղինակավոր համալսարան:

Ծնողներս նրա համար նորաձև շորեր էին գնում, իսկ ինձ գումար էին տալիս այն ժամանակ, երբ ամեն ինչ չծախսեին Տաթևի վրա:Ես քսան տարեկանում տեղափոխվեցի այլ քաղաք, քանի որ նման անարդարությունը միայն զա յրացնում էր ինձ։ Բնակարան վարձեցի ու գործ գտա։ Մայրս շաբաթը մեկ զանգում էր ինձ՝ համոզվելու համար, որ ամեն ինչ կարգին է, իսկ հետո պատմում էր իր սիրելի Տաթևի մասին։

Այդ պահին ես ավարտում էի մեր զրույցը։ Ավելի ուշ ծանոթացա ամուսնուս հետ և մենք ամուսնացանք։ Այդ ժամանակ ես գործնականում չէի շփվում ծնողներիս հետ, նրանք վի րավորված էին ինձնից, քանի որ չէի ուզում լսել քրոջս հաջողությունների անընդհատ գովասանքները։ Անցել է մի քանի տարի, ես արդեն ինքնուրույն մեծացնում եմ երկու որդի։ Մայրս շնորհավորեց տղայիս ծննդյան կապակցությամբ, ես նրանց հրավիրեցի թոռների ծննդյան օրը,

բայց ընտանիքս այդպես էլ չեկավ։ Հիմա ամուսնուս ու գործերը լավ են, երեխաներս գնում են մանկապարտեզ, մենք միասին վարում ենք սեփական բիզնես։Մենք ընդարձակ բնակարան ենք գնել, հինը վարձով ենք տվել։ Ե՛վ ամուսինս, և՛ ես ունենք մեր սեփական մեքենաները, մենք գնում ենք արտասահման և երբ մայրս իմացավ այդ մասին, նա անմիջապես հայտնվեց իմ կյանքում: Ինչպես պարզվեց, հայրս հի վանդ էր և փողի կարիք ունեին։

Իհարկե, ես սկսեցի օգնել բո ւժման հարցում։ Քույրս երբեք չի ամուսնացել, նա արժանի տղամարդ չի գտել: Երբ նորից գնացի գյուղ, մայրս սկսեց նախատել ինձ, որ իրենց բավականաչափ չեմ օգնել։ Եվ ես ասացի, որ Տաթևը նույնպես նրանց դուստրն է և նա նույնպես պետք է հոգա իր ծնողների մասին ինձ հետ հավասար։ Այդ ժամանակ մայրս ուղղակի կոպտեց ինձ, ինչն ինձ շատ վի րավորեց։ Ես չեմ հասկանում, թե ինչու պետք է բոլորին պահեմ,

ինչպես նաև օգնեմ Տաթևին, որովհետև նա, չի կարողանում լավ աշխատանք գտնել, իսկ քիչ աշխատավարձով չի աշխատում:Քսան տարեկանից ես ինքս եմ պահել ինձ, ծնողներս ինձ ոչ բնակարան են տվել, ոչ էլ լավ կրթություն, ես ամեն ինչ ինքս եմ վաստակել։ Այս տարիների ընթացքում նրանց չէր հետաքրքրում, թե որտեղ եմ ես, ում հետ եմ, անգամ չէին ուզում տեսնել իրենց թոռներին։ Ես շատ վ իրավորված եմ իմ ընտանիքից և կարծում եմ, որ նրանք պետք է ներո ղություն խնդրեն ինձանից։

Ես այլևս գյուղ չեմ գնա, հայրիկիս բո ւժումը վերցրել եմ ինձ վրա, դե ղեր եմ գնում, վճարում եմ պրոցեդուրաների համար, իսկ Տաթևը միայն իր զվարճանքների վրա է փող ծախսում։ Ես նույնիսկ վստահ չեմ, թե որտեղ են ծախսել իմ ուղարկած գումարները, չեմ կարծում, որ քրոջս նոր վերարկուն մորս աշխատավարձով է գնված։ Արդյոք գլխավոր հերոսը պետք է ների իր ընտանիքին: Հավանեցիք հոդվածը, կիսվեք ձեր ընկերների հետ Facebook-ում: Նյութը հրապարակման պատրաստեց news520media.com կայքը։