Սկեսուրս համոզում էր,որ մեր ընկերների հետ իր տուն հյուր գնանք, սակայն երբ գնացինք նա մեզ կեղտոտ ծածկոցներ տվեց ու առաջարկեց

-Գոնե հետդարձի ճանապարհին եկեք մեզ մոտ՝ մեկ-երկու օրով։ Երբ երեխաներդ գնում են,շատ ես կարոտում նրան: Այս խոսակցությունը տեղի է ունեցել վեց տարի առաջ։ Մանեի որդու հետ ամուսնացել եմ 8 տարի առաջ:Ամուսնությունից հետո տեղափոխվել ենք մայրաքաղաք: մենք դեռ երեխաներ չունենք: Մի օր հորեղբորս տղան, ընկերներուհիներիցս մեկը և նրա փեսացուն որոշեցինք գնալ ամուսնուս նախկին քաղաքը այնտեղ վրաններ խփել բնության գրկում և հանգստանալ։

Սկեսուրս պնդեց, որ ճանապարհին կանգնենք և իր տուն մտնենք, սպառնաց, որ եթե մերժեմ, կվի րավորվի։Սկեսուրս դեռ երիտասարդ է, ընդամենը 53 տարեկան է, բայց միևնույն ժամանակ արդեն այրի է ու ապրում է միայնակ։ Դե, որոշեցինք փոխել վերադարձի երթուղին, պայմանավորվեցինք մյուսների հետ, որ մտնենք սկեսուրիս տուն և այնտեղ էլ կգիշերենք։ Երբ հասանք տուն, սկեսուրս մեզ լավ դիմավորեց,

բայց ես սարսափեցի,երբ մտա նրա խոհանոց՝ կարծես շները մեզնից առաջ կերած լինեին այնտեղ։ Ինչպես է դա հնարավոր: Ես շոտ ամաչեցի ամուսնուս մորից: Այն բանից հետո, երբ որոշեցի լոգանք ընդունել, ընդհանուր առմամբ աննկարագրելի սա րսափի մեջ ընկա: Սկեսուրիս մոտ, սրբիչների փոխարեն, անհասկանալի գույնի լաթեր էին կախված։ Իսկ սանհանգույցի մասին խոսք չկա: Ես զարմանում էի, թե ինչպես կինը կարող է այդքան փնթի լինել: Ախր նա այդպիսին չէր:

Ամուսինս նույնպես շատ էր ամաչում մոր փնթիության պատճառով: Մենք չգիտեինք մեր ընկերներին ինչ ասել: Երեկոյան, երբ եկավ քնելու ժամանակը, սկեսուրս ինչ որ կեղտոտ ծածկոցներ գցեց հատակին և ասաց, որ այնտեղ ենք քնելու, ամուսինս ու ես ամոթից չգիտեինք ինչ անել: Առավոտյան մենք շատ շուտ հեռացանք նրա տնից, նա նեղացավ, բայց ինչ արած:Լավ է, որ մեր ընկերները նորմալ մարդիկ են և սրա մասին որ ոքի չեն պատմի և մենք խա յտառակ չենք լինի: